YnysBlog ~ The Paddy Isle Visual Tribute

Glendalough, Co. Wicklow

Toeristenval en voormalige hide-out van middeleeuwse monniken diep in de bergen van Wicklow. Glendalough (Glen Da Lough – Dal der Twee Meren, video) is een redelijk geconserveerde vroeg-Ierse geschiedenis in het klein. De roundtower is een van de imposantste van het eiland. In de toren hoopten de broeders zich te kunnen verschansen in tijden van binnenvallende Vikingen en ander rampokkend gespuis. De kloosterschatten konden hoog in het bakstenen gebouw worden opgeborgen. De toegang tot een roundtower is de hoog boven het maaiveld aangebrachte deur, waardoor in geval van nood de ladder na de laatste man kon worden ingehaald. In het National Museum of Ireland is te zien waarom dit noodzakelijk was – de kloostergemeenschappen bezaten een weelde aan met goud en edelstenen belegde kelken en bisschopstaffen, pijen en gebedsboeken waarvan het Book of Kells (in de Bibliotheek van het Trinity College) een beroemd exemplaar is. Aldus bewaarden de kerkvaders niet alleen hun kapitaal, maar niet minder belangrijk ook een aantal van de mooiste laat-keltische kunstuitingen die de wereld kent.

Toch kon de hoge, ronde toren niet voorkomen dat de Ierse kloosters regelmatig werden geplunderd en verwoest (ook na de Vikingperiode). Dat overkwam zelfs Glendalough in haar afgelegen dal, aan een zijde door de woeste Wicklow Gap beschermd. In 1398 werd het complex vrijwel verwoest achtergelaten (op de toren na). Vandaag de dag heeft het complex andere problemen, zoals op deze website te lezen valt:

DUE TO FLOODING AS A RESULT OF SEVERE WEATHER CONDITIONS, THE AUDIO VISUAL DISPLAY AT THE SITE WILL NOT BE AVAILABLE UNTIL FURTHER NOTICE. (25th Oct, 2011)

‘Laat mij eens het typische Ierland zien’. Als je als doorgewinterde hiberniaan voorbereid wil zijn op deze vraag, sta er dan eens bij stil, dacht ik. Wat schiet me te binnen? De kusten van Kerry, blakend van het zonlicht. De hagen van de county Clare, met zijn pracht aan maretak en bloeiende fuchsia. De doolhoven van het land van Tara en de Boyne. De aanblik van de Benbulben, komend vanaf Sligo…

Laragh, Co. Wicklow

Nog meer waarschijnlijk, maar wellicht uiteindelijk zeker het overhangende groen van de Vale of Clara. Het begint al met die naam, Vale of Clara, alsof je het geheime koninkrijk van de Firbolgs binnengaat, en op moet passen voor achter dikke wilgenstammen loerende Faeries. Gelukkig, toevallig of niet,  hadden we ‘Derek Bell’s Ireland’  bij de hand, en spoedig omlijstte de kabbelende harpmuziek van deze meester het betoverende panorama dat zich na iedere bocht aan ons ontvouwde, de hele weg naar Laragh lang. Als u begrijpt wat ik bedoel… Filmpje !

Haven van Cobh, Co. Cork

On the fourth of July Eighteen Hundred and Six we set sail from the sweet Cobh of Cork. In our hull we held a cargo of bricks for the Grand City Hall of New York. Aldus opent de epische klassieker Irish Rover.

Cobh, een zeehaven in Cork Harbour, een van ‘s werelds grootste natuurlijke havens, is groot geworden als vertrekplaats van emigrantenschepen met bestemming Noord-Amerika. In de hongersnoodsjaren na 1845 eindigden de schepen die vanuit Cobh het ruime sop kozen niet zelden op Ellis Island. Dit eilandje in de monding van de Hudsonrivier, even buitengaats Manhattan gelegen, was het centrale inkomstpunt voor emigranten naar de Verenigde Staten. Straatarme Ieren die de overtocht overleefden (de benaming coffin ships was in die tijd zeer gangbaar) werden op Ellis Island ontluisd, ontsmet, en ook vaak teruggestuurd. Vaak werden mensen maanden op het eiland in quarantaine gehouden. Voor diegenen die mochten blijven was Cobh een van de laatste herinneringen aan het land dat men achterliet.  Vandaag is het stadje dat in Victoriaanse tijden Queenstown heette alleen al door de schoonheid van de natuurlijke haven de moeite waard. De plaats heeft een voor haar geringe grootte opmerkelijke cosmopolitisch zweem over zich. Dit wordt versterkt door de kathedraal die tot een van de imposantste van Ierland gerekend mag worden alsmede het klimaat dat duidelijk subtropische trekjes heeft. Video. Voorwaar een reeks volzinnen waar wijlen Willem Duys zijn vingers bij zou aflikken — reeds!

Mizen Head, Co. Cork

Het eiland afzakkende moet eens het absolute einde komen, en voor het eiland van de Heilige Patrick is dat Mizen Head. Down Under is een kaap met aan het uiteinde een rotspunt – eilandje zo u wilt – doch is het met het vasteland verbonden middels 1. een kiezelstrandje 2. een voor onbevoegden niet toegankelijke loopbrug. Op de punt bevindt zich een van Ierlands meeste beruchte weerstations, die voor de Ieren de wacht houdt over een groot deel van de Keltische Zee, opdat diezelfde Ieren rustig hun Black-Stuff-roezen kunnen uitslapen. Veel heeft deze uitkijkpost – al dan niet met weerstation – in de loop der eeuwen kunnen aanschouwen. De komst van de Firbolgs en Mileziers, die het eiland in mythische tijden bereikten. De vrome, door de zee geharde monniken die op het eiland de boodschap van de man van Nazareth kwamen verspreiden, en zich op eendere rotspunten vestigden. De Lusitania en andere passagiersschepen die voor deze kusten vergingen, en de klandestiene bootjes waarmee heldhaftige vrijheidsstrijders hun militaire contrabande aan land brachten. Iedere dag kijkt Mizen Head over de zee uit en komt het met een weervoorspelling. Voor ons is dat de plaats waar onze regen vandaan komt, zo lijkt het, maar vaak ook vergissen we ons deerlijk.